gwinchy

Pangalan ko ay Mary-Anne Carvajal, laking probinsya, nagiisang anak at nagpunta sa maynila upang maghanap ng trabaho, madaming nangyari sa akin sa maynila at eto ang istorya ko.

Bago ang lahat sasabihin ko muna sa inyo kung saan ako nagmula at kung ano ang nagudyok sa akin na pumunta ng Maynila. Mane ang tawag sa akin ng mga kaibigan ko, sa bahay naman Meng-meng, alam mo na ang mga nanay mahilig sa mga ganun palayaw, hilig nila sa may mga tunog na NG sa huli, BEBANG, GAGANG, DING, INENG at marami pang iba, 27-taon gulang ako at sanay sa buhay probinsya, sanay sa init, sanay sa mga humahampas na bagyo kapag tag-ulan, alam mo naman sa probinsya diba? konting bagyo lang eh delubyo na kaagad, madaming nasasalanta, gayun pa man hindi ko na babanggitin kung saan probinsya mismo ako nagmula, basta galing ako sa probinsya. Hindi naman ako kagandahan, pero maraming nagsasabi na kahawig
ko daw si Tetchie Agbayani, yung iba naman sabi mas kahawig ko daw si Bayani Agbayani ayos diba? Bahala nga sila kung maghusga sila ng ganun sa akin, Isa lang ang masasabi ko, mabait akong tao at hangga’t maari ay ayokong nangaapi ng kapwa. Sabik akong magkapatid ngunit mula ng malaglag si inay sa puno ng buko ay hindi na siya maaring magka-anak, nagkaroon siya ng sakit sa matres kaya ayun di na siya maaaring magbuntis, mag-isa lang ako, buti nga at nabuhay pa si inay eh, at bilib naman ako kay itay dahil hindi ko man lang siya makitang nambababae, o baka hindi ko lang siya nakikita, hindi naman siguro, may tiwala ako kay itay. Masipag ang mga magulang ko, drayber si itay sa isang pagawaan ng asukal, si inay naman ay tumatanggap  ng mga labada at plantsahin, meron din kaming maliit na tindahan na kapag wala akong pasok ay ako ang nagbabantay. Malapit ako sa mga magulang ko, lalong lalo na sa lola ko, madalas ko siyang tinutulungan mamalengke at palagi niya akong binibilhan ng napkin kapag dinadatnan ako, alagang alaga ako ng lola ko, matagal na siyang patay kaya naman hindi ko na masyadong dinaramdam. Madami din akong kaibigan sa probinsya, kaso di ako madalas sumasama sa kanila kapag namamasyal sila, kasi kailangan kong tulungan ang aking mga magulang at gusto kong tumutok sa pag-aaral, ngunit kung minsan naman ay sila nalang ang pinapupunta ko sa bahay namin, mas gusto ng magulang ko yun, kasi nakikilala nila ang mga kaibigan ko. Dahil sa sipag ng aking mga magulang ay nagawa nilang patapusin ako ng kolehiyo, BS  Zoology ang tinapos ko, kung bakit yun ang kinuha ko ay dahil noong bata pa ako ay mahilig ako sa hayop, ibat ibang klase ng hayop, mayroon akong alagang 8 Pusa, 5 Aso, 53 na Dagang kosta (tinitinda ko sila), 10 kalapati, 10 Pa-itluging Manok, 2 Baboy, 2 Baka at 33 na Bibi, yung mga Bibi sa lola ko talaga yun pero ako na din ang nagaalaga mula ng mamatay ang lola ko dahil sa rabies, nilapa kasi siya ng isang asong kalye habang nagwawalis sya ng mga tuyong dahon sa bakuran namin, naawa ako sa lola ko nun dahil para siyang suman na pilipit nung nilibing siya, nalungkot ako ng sobra, dahil wala manlang akong magawa upang masagip siya sa rabies. Nakapag-trabaho din naman kaagad ako pagkatapos ng ilang buwan mula noong naka-graduate ako, Pumasok ako bilang isang helper sa Maliit na Zoo doon sa lugar namin, OO sa ZOO, naglilinis ako ng kulungan, nagpapakain ng mga hayop, chinecheck-up kung may sakit sila, nagwawalis ng mga tae, pinaliliguan ang mga matsing, pero ang pinakamahirap ay yung paglilinis
ng kulungan ng buwaya, terible, ilang beses na akong muntikang makagat sa binti, yung mga pesteng bata kasi madalas magtapon ng kung ano ano sa kulungan ng buwaya…
Ganun pa man doon nababagay ang isang katulad kong mahilig sa hayop, tumagal din ako doon sa Zoo ng mga 1 taon at umalis ako dahil pakiramdam ko na maswerte pa yung mga hayop kaysa sa akin, mas hayop pa kasi ang trato ng amo ko sa akin kaysa sa mga hayop sa zoo. May katagalan din akong nabakante noon, pero panay ang pag-aapply ko sa kung saan saan kahit hindi ko na linya ay inaaplayan ko, ngunit matapos ang ilang buwan na desperada sa paghahanap ng trabaho, ay nagpahinga muna ako, sabi ko hindi na muna ako maghahanap ng trabaho, tutal madami na din naman akong napasahan ng bio-data…Ngunit isang araw ay nakatanggap ako ng sulat mula sa isang Beterinaryo, may Animal Clinic sya, wala akong naalalang inaplayan kong Animal Clinic noon pero sabi ko susubukan ko na din, sayang eh tsaka tutal linya ko ang pag-hahayop…Pagpunta ko doon ay naka-usap ko ang Beterinaryo, sabi niya na may kaibigan daw siyang nakatanggap ng bio-data ko, at ipinasa sa kanya dahil naghahanap nga siya ng assistant sa kanyang clinic, nagusap kami ni Doc at kaagad akong nagsimula sa kanya… ngunit makalipas ng ilang buwan ay umalis din ako dahil muntik na akong magahasa ng ahas na doctor na yun, muntik na akong matuklaw at mabiktima ng kamandag niya, kaya pala niya ako pinapasok sa clinic niya ay dahil para manyakin niya ako, buti nalang marunong akong pumalag at kung hindi, malamang nawarat na ang aking pinakaiingatan, hindi ko na sinabi sa mga magulang ko ang nangyari, kahit na tuwang tuwa sila sa akin dahil sa clinic ako nagtatrabaho, para daw akong doctora, kung alam lang nila…Haaay Diyos ko, Talaga lang sigurong malapit ako sa mga HAYOP!

Napansin ko na wala na akong pag-asang umunlad pa sa probinsya namin, kaya naman nagtanong ako kina itay at inay kung maari ba akong magpunta ng maynila upang makapag-hanap ng magandang trabaho para naman kahit paano ay umangat ang buhay namin, matanda na din kasi sila at malapit ng magretiro at sabi ko din na ilang taon nalang ay magiging 40 na ako at wala pa din akong mapapangasawa, sabi ko sa kanila na dapat naghahanda na ako sa maaring dumating sa buhay ko, tutal nandun din naman yung isa kong tiyahin na nakatira sa may Mandaluyong at maari akong manuluyan muna doon pansamantala. Ilang araw din ang hinintay ko at pagpupumilit bago ako pinayagan ng aking mga magulang, sabi kasi nila na delikado daw sa maynila at maraming gago at mapapahamak lang daw ako. Hindi ko na inisip ang mga ganun insidente na maaring mangyari sa akin, sabi ko nalang sa kanila na mag-iingat akong mabuti at palagi akong susulat sa kanila. Nag-impake ako kinabukasan, ginamit ko ang kulay pink na Hello Kitty kong bakpak na gamit ko pa noong elementary ako, imported kasi yun galing japan, bigay sa akin ng nanay ng kaibigan ko dahil japayuki yung nanay nya, malaki at marami akong mailalagay sa bakpak ko, alam mo naman sa public elementary school, kulang nalang maging parang kargador ang katawan mo sa dami ng libro mong bitbit, nagdala na din ako ng kaunting pagkain at inumin para hindi na din ako masyadong gumastos habang bumabyahe, dinala ko na din ang alkansya kong yari pa sa kawayan at alam kong kakailanganin ko yun, humigit kumulang na nasa tatlong libo na din siguro ang naipon ko mula noong una akong nakatanggap ng sahod sa una kong trabaho…At ganun na nga nagpaalam na ako kina inay at itay, hinatid nila ako sa terminal ng bus, nalungkot ako ng sobra at talagang grabe ang hagulgol nina inay at itay, hindi ko sila makalimutan na magkayakap at may malalim na bakas ng kalungkutan sa kanilang mukha habang nakadungaw ako sa bintana ng bus papalayo, sinigaw ko nalang sa kanila na "BABALIKAN KO KAYO AT PANGAKO KO NA HAHANGA KAYO SA AKIN, MAHAL NA MAHAL KO KAYO…" at humarurot na ang bus at unti unti na silang nawala sa aking paningin.

Nagsimula na ako sa bago kong work…pero hindi na sa linya ko…hindi na sa ARTS…sa Call Center na.

Nocturnal na ako, gising sa gabi, tulog sa umaga…sakit sa katawan, masakit sa ulo, pero masasanay din ako. 3 weeks na din ako sa company, nasa training pa din kami, pero etong week na to ang last na training week, next week sa production area na kami ilalagay, magkakaroon ng kanya kanyang team, sched at pwesto. 1st time kong maging agent, kaya naman talagang wala akong kaalam-alam sa call center industry, akala ko nun panay usap lang kayo ng customer, hindi naman pala…hindi naman pala ganun kadali yun…unang sagot ko ng call, nak-ng-puta talagang nanginginig ako sa kaba…di ko alam gagawin ko, para akong magsusuka, para akong mawawalan ng malay tao…tumunog yung headphone ko beeeppppp…. syet syet syet ano na ano na ano na….opening spill…. kunin ang pangalan….tel number…tas ano na…..punyeta kung pwede lang ibaba ang telepono malamang ginawa ko na…so kinausap ko nalang yung customer, panay ang HOLD ko, HOLD HOLD HOLD…madami nga nairita eh, may nagbaba din ng fone sa sobrang tagal ng paghihintay…sa likod ng utak ko gusto ko ng mag-break, gusto ko ng umuwi, ayaw ko na…ayawwww ko naaaaaaaa….!!!!!! ILABAS NIYO AKO DITOOOOO!!!!!

….

….

….

pero hindi ako nagpatalo…sabi ko sa sarili ko, kung susuko ako walang mangyayari sa akin, kung yung iba nga eh kinaya nila eh, dapat positive, dapat alamin ko ang ginagawa ko…focus focus…kaya mo yan!

Madami pa akong natanggap na calls.2 week na namin ngayon sa mga calls..medyo nawala na din yung kaba ko, unti unti na din akong nasasanay….

tinatamad na akong magsulat….tsaka ko na itutuloy…inaantok na ako….

Matagal na akong bumabyahe, hindi lang sa loob ng Metro Manila kundi hanggang  probinsya, isa ako sa libo-libong mga Pilipino na namamasahe sa araw-araw at halos lahat siguro tayo ay nakakita na ng pulubi…Iba’t-iba ang klase ng pulubi sa atin, mapapansin mo mula sa sangol, bata, teenager, young adult, matanda at super tanda, babae at lalaki. Saan mo sila makikita? Sa tulay, sa kalsada, sa palengke, sa simbahan, sa tabi ng restawran, sa park, sa loob ng dyip, ng bus at madalas silang matulog sa harapan ng Banko (ano kayang meron dun) at ngayon pati na rin sa loob ng mall at kung minsan ay nagdo-door-to-door din sila tuwing magpapasko. Ano ba ang pakay nila?  Isang bagay lang ang pakay nila ay ang manghingi ng kaunting limos…

pero noon yun…

Ngayon ibang klase na ang mga pulubi sa atin, nagsasabi na sila kung magkano ang gusto nila, alam ko pamilyar kayo sa ” Kuya/Ate pahingi naman po kahit piso lang” oh diba ganyan yun? para silang dyip, may minimum fare…Meron naman ay yung papasukin kayo sa loob ng dyip at pupunasan ang mga sapatos ng pasahero kahit hindi naman dapat punasan…OK ang intensyon niya ay linisan dabah? pero hindi, pinupunasan niya ang mga sapatos, minsan nga lalo pa nilang nadudumihan ang mga sapatos dahil sa ginagamit nilang pamunas…mas kawawa ay yung mga naka-tsinelas, malay mo makakuha ka pa ng sakit dahil sa basahan nilang gamit…

…tsk tsk tsk uso pa naman ang flip-flops ngayon.

Meron pa ay yung may bitbit na sangol, sabihin na nating 7taon na bata yung may bitbit, yung sangol mga 8months lang, madungis sila pareho, tulo-uhog, gulo-gulo ang buhok, maitim, malansa ang amoy at nakahubo’t-hubad pa ang sanggol. Madalas ko silang makita sa tulay, sa overpass, sa hagdan sa LRT/ MRT at dyipni stations.

…ay muntik ko ng makalimutan, may bitbit din naman silang dede, laman kape.

Mayroon naman ay mamamalimos na lang ay sinasama pa ang kamag-anak na may kapansanan, madalas ay yung mga BULAG…ano bang balak nila at sa gitna pa sila ng kalsada namamalimos? BULAG+HI-WAY = AKSIDENTE…hindi ba nila naiisip yun na lalo silang mapapahamak sa pinag-gagagawa nila??? hmmm…ang tanong bulag nga kaya talaga?

….uy piso oh!

……..Nasan???

Mayroon pa ako noon nakita ay bigla nalang sumakay ng bus at nakakagulat na nagsalita na lamang ng pagkalakas lakas ng parang ganito ” Nanghihingi lang po ako ng kaunting tulong kahit magkano po” so pera talaga ang hinihingi niya??? at ang itsura niya ay malaki pa ang katawan kaysa sa akin, mukha nga lang adik…haaayy good luck sa kanya!

…nagulat tuloy yung mga pasahero akala hold-up

Karamihan din sa mga pulubi ay yung may kapansanang polio, putol ang hita, putol ang braso, may hydrosepalus, may nakakadiring kapansanan na talagang hindi mo matatagalang pagmasdan at dahil dun ay hindi na nilang magawa pang makapagtrabaho kahit naisin nila…Teka..pero bakit yung iba, nakukuha nilang mag-gitara o di kaya’y tumugtog ng musika sa gitna ng daan para kumita lang? may kapansanan din naman yun ah?

…hmmm karamihan sa kanila ang sakit talaga ay TAMADITIS?

Nabanggit ko na ang karamihan sa mga klase ng pulubi sa ating bansa…Ngayon naman ay ikumpara natin ang isa sa kakaibang klase ng tao na madalas din nating nakikita sa kalye at kung saan saan…ito ang tinatawag nating TAONG GRASAAAAA..RASAAA…RASAAA…RASAAA!(ume-echo pa yan)

Daig pa ng isang Taong Grasa ang mga pulubi kung pagmamasdan mo. Ang mga Taong Grasa ay hindi mo makitang nanghihingi ng PERA o ano mang tulong, sila mismo ang naghahanap at nagsusumikap makakuha ng kanilang pagkain sa araw-araw, nanghahalungkat sila ng mga basura, namimitas ng prutas, namumulot ng mga nakakalat na gulay sa palengke at kung minsan naman ay naghahanap ng mga tira-tirang pagkain sa karinderya o kung saan man may kainan (kanin-baboy pa nga kung minsan)  at ang iba pang taong grasa ay nakukuha pang matustusan ang kanilang bisyo gaya ng sigarilyo, kapag may nakita silang tinapon na upos at may kaunti pa itong natitira ay kinukuha nila ito at hihithitin hanggang masaid, Oh san ka pa diba?…ang ayaw lang talaga nila ay maligo, siguro kung umuulan baka naliligo din sila…Mas OK para sa akin ang taong grasa kumpara sa mga pulubi, dahil masisipag ang mga taong grasa, pinakikita nila na kaya nilang mabuhay kahit nag-iisa lang sila, kaya nilang maka-survive kahit hindi sila nanghihingi ng tulong sa iba, hindi sila nanggugulo, may nabalitaan ka na ba na nang-gulo na taong grasa? wala diba? kung meron man ay 3% sa 100% taong grasa ang gagawa nun, marunong din silang mag-entertain ng tao, minsan sumasayaw sila, kumakanta, at nakikipag-laro sa mga bata. Talagang madumi lang sila at mabaho,

…at yun lang, madalas, sila ay nakahubo.

Kaya ikaw? ano ang mas OK sa iyo? ang mga pulubing sa tingin mo ay kaya naman talaga nilang magtrabaho at tinatamad lang sila at gusto nila ay mabilis na dating ng pera…O ang mga Taong Grasa na kayang tumayo sa sarili nila?

Ikaw ang umusga…kanino ka bilib?

isulat ang iyong comment.

P.S.

Noong bata pa ako nakakita kami ng taong grasa ng kapatid ko at tinanong ko siya..sabi ko ” Ano kayang kinakain nila?” sagot ng kapatid ko ”Ano kayang tinatae nila?” at sumagot ulit ako ”eh paano nga sila tatae kung wala silang kinakain” sagot naman ng kapatid ko ”kaya nga sila tumatae eh”.

…GETS MO?

Haaayy nakuh! Imbyerna ako at nasira ang araw ko dahil sa Boss ko…paano ba naman, dineklara na nga na hlaf-day ngayon dahil may SONA si PGMA, tas sabi niya, kami daw magstay til 4pm!!!! ….  isa pa nga…. 4pm!!!!! although wala naman kaming ginagawa ngayon dito dahil nasa Davao ang  bossing namin, eh mas mabuti pa ding wala ako dito sa office dahil napaka-limited lang ng magagawa ko ditey! Haaayyy…may magagawa pa ba ako? hindi naman ako pwedeng sumaway at mag-welga ako ditong mag-isa noh! kaya gagawin ko nalang productive ang day ko, magsusulat nalang ako, magdo-drawing, mag-babasa at kakain til 4pm! OO til 4PM!!!! Mamayang 1pm wala na din ang internet connection dito kaya anak-ng-tatlong-puting-tupa hindi na ako makakapag-surf… ang laki ng problema ko noh? heheheheh!

kanina pa ako naaasiwa sa amoy dito, paano amoy paa, amoy bulok na paa, amoy bayag na natuyuan ng pawis at tatlong araw ng hindi nahuhugasan! teka…bat ko alama ang amoy nun???!!! anyway, kasi ba naman may canteen naman at kung bakit ba dito pa nagsisikain ng lunch tong mga empleyado dito…kakain ng bagoong, kakain ng isda, kakain ng daing, kakain ng durian, kakain ng kung ano ano na gusto nilang kainin…ewan ko ba! well, siguro kaya naman gusto nilang kumain dito sa office ay dahil mas malamig dito kaysa sa canteen namin na mala-impyerno ang init kung walang electric fan….OH take note, Governtment office tong sinasabi ko ah! Kupal diba? at eto pang nakakatawa na halong nakakainis, puking-inang yan, yung kubeta sa canteen nanlilimahid na at amoy bulok na tulok at tae at super-panghe ay hindi manlang maayos at mapa-renovate…hindi mo naman masasabing walang budget dahil imbis na ipaayos ang facilities ay inuna pang magpagawa ng basketball court ang mga kupal dito!!!  ang galing galing diba? Government office ito! as in! ang dami nilang budget kapag may event, kapag may pupuntahang mga lugar, pero facility nila hindi manlang mapaayos!

Betlog! 4 na oras pa akong magtatampisaw sa kawalan…di bale na, bat ba ako nagrereklamo eh bayad naman ako diba???

Ilang buwan pa lang ang nakakaraan mula ng nawala ang aso namin si Grinch… nagluksa kaming lahat ng mga kapatid ko at pamangkin ng mangyari yun, pakiramdam namin ay para kaming namatayan ng kamag-anak… Ilang araw palang ang lumilipas ay may nabili ang Ate ko na tuta, sa likod bahay namin, php 100.00 lang ang bili niya.Di na ako makapag-antay na makita ang bago naming alaga dahil sabi nila ay kahawig daw ito ni Grinch, kulay brown din kasi, kaya naman umuwi ako kaagad at laking gulat ko ng makita ko siya…ANG KYUT KYUT!!!! nakakatuwa, ang sarap panggigilan, sarap makipaglaro sa kanya, naghahabulan kami, binilhan namin siya ng tali para makapaglakad lakad kami sa labas, binigyan din namin siya ng makakagat dahil  marami na siyang nasisirang gamit sa bahay, naisama din namin siya sa family outing namin…bumalik ang saya sa loob ng bahay namin, lalo na ang pamangkin ko na talagang iyak ng iyak noong mawala si Grinch.

Gaya ng ibang naging aso namin, isang malaking bagay ang pagbibigay ng pangalan, hindi dapat basta basta lang, kailangan madaling bigkasin, madaling tandaan at maganda sa pandinig, at dapat may tunog na "EEEE" sa dulo ng pangalan niya. May naisip na kaming pangalan, WILBUR ang naisip namin, nakuha namin ang panglan mula san pelikulang Charlotte’s Web, yung baboy kasi dun pangalan Wilbur… ok na sana kahit walang EEEE sound sa huli, pwede naman namin siyang tawaging Wilby…Sam Wilby? …Pero hindi pa din ako satisfied sa pangalan…may mali eh, parang di bagay…so naisip ko, dahil mahilig ako sa STARWARS, pinangalanan namin siyang OBI oh diba? simple, madaling bigkasin, madaling kabisaduhin at madaling tandaan…

Napamahal na kami kay Obi, at ganun din siya sa amin, ngunit di na namin kaya ang ginagawa niyang pagngangat-ngat, kaya napagdesisyunan naming itali na siya, hindi namin gawain ang magtali ng aso, dahil pakiramdam namin ay para silang alipin na pinahihirapan…madalas ang pag-ulan ng mga sumunod na mga araw…Ulan-araw-ulan-araw pabago-bago ang panahon di mo maintindihan, may sapak, may toyo, kulang sa turnilyo…At biglang nabalitaan kong may sakit daw si Obi, nanghihina siya, hindi kumakain at hindi na siya ganun ka-active…suka at tae ang ginagawa niya kaya naman tinanggal na namin siya sa tali at sa loob ng bahay na namin siya pinatulog…Binulati sya, yun ang dahilan ng kanyang pagkahina, kaya binigyan namin siya ng gamot na pampapurga. OK naman at epektib ang gamot, nailalabas naman niya ng unti-unti ang mga bulate…Nang makauwi ako sa bahay ay siya kaagad ang tiningnan ko, dahil naaawa na kami sa kanya dahil hindi na siya makakain at punong-puno sya ng itlog ng bangaw sa katawan. Pinaliguan namin kaagad ni Ate si Obi para mawala ang baho at maalis ang mga itlog ng bangaw, nasulyapan ko pa nga ang tumbong nya at puno ito ng mga gumagalaw na bulate na kulay puti, madami sila, as in sobrang dami na halos masuka suka ako ng makita ko…Kinaumagahan, tinatawag ko si Obi sa labas mula sa loob ng bahay, hindi na siya gumagalaw, kaya sabi ko "patay na yata si Obi?" pero hindi pa pala…hindi niya lang ako naririnig, gumalaw kasi siya ng nilapitan siya ng pamangkin ko…napabuntong hininga nalang ako at sinabing "haaayyy salamat at buhay pa siya" sabi ko kay Obi na dapat lumaban siya na dapat balang araw sasabihin namin sa mga kaibigan namin na " akala nga namin mamamatay na yan noon eh, pero tingnan mo ngayon ang lakas lakas niya" …at tumuloy na ako sa aking trabaho…

…

…

…

Di natapos ang araw na yun at nabalitaan ko na lamang na wala na si Obi…Dinatnan nalang siya nina Ate na walang malay at tirik ang mata, naglalaway at nilalangaw…naawa ako sa kanya, naawa ako kasi ang bata bata pa niya, naaawa ako dahil hindi manlang namin siya nadala sa beterinaryo dahil wala kaming pera,tanginang pera yan, ang daming namamatay araw araw dahil tanginang perang yan!!! ……………………..OBIIIIIIIIIIIII!!!!!!!!!!!!!! patawarin mo kami kung mayroon man kaming pagkukulang, ginawa namin ang aming makakaya para mabuhay ka, mahal na mahal ka namin Obi, pinasaya mo kami kahit sandali lang…salamat sa iyo naway nasa langit na ng mga aso ang kaluluwa mo!

All the pictures here was taken last July 14th 2007 at Tep’s place…yun lang po bow! THANKS SA HANDA AT INOM!!! Sana masundan pa!

Kaytagal na din namin di nagkikita ng mga classmate ko from college, higit 5 years na din yata, hindi naman lahat, kasi yung ibang tropa ko ay nakakasama ko pa rin minsan sa mga gimikan…OK naman ang gabi namin, Bday kasi ng nanay ni Tep, Pinaglabas niya kami ng walastik na sinigang na baboy, maasim asim parang kili-kili ni Kili-Killer noong bata pa sya! hehehe! tapos meron din inihaw na bangus , BBQ at maning sung-sung! after namin lumamon, nagsimula na kaming magsunog ng baga…unang ininom namin ay halong Absolut at Sprite tapos Absolut ulit, tapos meron pa nung ROSE na parang Bailey’s (hindi na ako uminom nun kasi nasusuka na ako) may tequila na hindi ko alam kung naubos and lastly yung Bombay, ano ba yung Bombay na yun Tep? katas ng medyas at brief ng pinagpawisang bombay??? hihiihihi! Mega chikahan ang mga gurls at boys at naggitara din kami gamit ang maganda at mabigat na gitara ni Doods! (grabe sobrang laki mo ng bata ka!) at ayun si Badet lasing nagwawala kulang maghubo! 2am na ng matapos kaming uminom…dumiretso kami sa bahay nina Carlo after, nandun si Emil natutulog na, nakanganga pa nga eh at may nag-mimidnight snack na ipis sa pagitan ng mga ipin niya, kumakain ng tinga ( hindi mo naramdaman yun???) tapos natulog na kami at kinabukasan na kami umuwi ni Gary.

Note:
Pagmasdan mo yung ilang picture dyan…Ang dami daming Orbs nakapalibot sa amin…katakot ampotah!!! may kaluluhang ligaw dyan sa bahay nina Tep!

VOLDEMORT!!! kakatakot amfotah!

Noong isang Buwan ko pa kinakanta ito, halos araw araw kong kinakanta, sobrang ganda kasi, sobrang emotional, sobrang nafi-feel ko ang lyrics, hindi ko alam kung bakit…Siguro dahill noong mabasa ko ang love story ng singer ay halos maiyak ako noong pinakikinggan ko ito…hindi lang itey, kundi yung iba pa niyang kanta…LUFET MO GORYO!!!

May katagalan na din mula ng huli akong uminom ng Gin, siguro lampas isang taon na din, hindi ko nakahiligan ang uminom ng Gin, masyado kasing matapang para sa akin, pakiramdam ko kasi para itong muriatic acid na sa bawat inom ko ay natutunaw ang mga lamang loob ko. Ngunit noong nakaraan miyerkules, June 20, ay nagbalik ang Gin na aking kinasusuklaman…Nag-celebrate kami ng kaarawan ng utol ko, may 3 siyang bisitang dumating at may dala silang alak…hulaan mo kung ano ang dala nila? (drum rolling……tsing!) GIN! So sabi ko “patay kang bata ka!” Balak ko nalang sanang mag-beer ng gabing iyon dahil ayaw ko talaga ng Gin, ngunit napansin ko na ibang klaseng Gin ang dala nila, hindi yung karaniwang iniinom ng mga tambay sa kalye kapag wala na silang makain at tinatawid nalang ang gutom nila sa paraan ng paglalasing…Ang dala nila ay GSM Premium Gin, Ginebra pa din pero kakaiba, mas sosy itey, nakakahon ito na kulay puti, at ang bote niya ay mas malaki, halos kasing laki ng karaniwang quatro kantos, sabi nila mas madali daw inumin at walang sabit sa lalamunan, kaya naman sabi ko ay “OK yan sige subukan ko…simulan na natin yan!” Inom lang kami ng inom…inom-kain ng pulutan-inom-laro ng computer-inom-kain-inom-laro…at di nagtagal ay naubos din namin ang GSM Premium at tsaka kami nagbanlaw ng SML, ayos ang lasa ng GSM Premium, banayad nga at madali inumin, Kahit tubig nga lang chaser mo ay pwede na pero kami nag-sprite…makalipas ang 4 na oras ay natapos na kaming magsunog ng baga, OK naman at naidaos naming ang bertday ng utol ko, madami din naman siyang handa kaya hindi nagutom ang kanyang mga bisita. Halos 11pm na kami natapos, hinatid namin ang mga bisita niya sa gate ng subdivision at umuwi na kami at natulog kaagad dahil may pasok pa kinabukasan.

…at nagsimula na ang aking kinakatakutan

Nagising ako bandang 5:30 ng umaga kinabukasan, dali dali akong naligo, nag-kape at kumain ng almusal para hindi ako ma-late (ulit) medyo napansin ko na parang nahihilo ako mula ng ako’y magising pero hindi ko masyadong inisip at umalis na ako ng bahay…Pagkasakay ko ng dyip ay dun ko na talaga naramdaman na may Hang-Over ako…As in parang umiikot ang paligid ko, parang nakasakay ako sa chubibo na caterpillar na roller coaster na octopus…medyo nararamdaman ko na para akong masusuka…pagdating ko sa pilahan ng FX ay “diyos kooo! Ang haba haba ng pila”…nag-yosi muna ako at bumili ng softdrinks at kendi dahil nagsisimula ng mawala ang panlasa ko. Ilang minuto din akong naghintay sa FX bago ako makasakay at 7:30 na nung makasakay ako kaya siguradong late na ako…habang bumabyahe na ako sa FX ay nakaramdam pa ako ng isang hindi inaasahan”OMG na-tatae ako!” Sa isip-isip ko, “tangina sana umabot ako” nangangasim na ang sikmura ko, yung suka ko nararamdaman ko na sa leeg ko na gusto ng bumulwak at nagluluha na ang mga mata ko sa sobrang hilo…tiniis ko ang lahat ng halos 45 mins…pagdating ko sa building namin ay hindi na muna ako nag-punch sa bundy, natataranta na kasi ako kaya kumaripas kaagad ako ng takbo sa isang CR na nadiskubre ko na wala masyadong gumagamit at talagang malinis, bago palang kasi. Walang atubiling dinampot ko ang tabo at pinuno ko ito ng tubig para panghugas, pasok kaagad ako sa cubicle at ayun…nagmistulang poso ako na binobomba sa kakasuka, halos mapuno ko ng suka ang bowl ng kubeta, suka ako ng suka hanggang wala na akong maisuka, pakiramdam ko maisusuka ko na rin pati bituka ko, masakit sa lalamunan at sa tiyan, talagang mangiyak-ngiyak ako pero nakuha ko pa ding litratuhan ang sarili ko ng mga oras na yun, naisip ko kasi na magandang ilagay sa blog ko ang pangyayari at mas maganda kung may visual presentashiieeen!…Pagkatapos kong sumuka ay hinubad ko na agad ang aking pantalon upang jumerbaks naman…dumampot na din ako ng sigarilyo para hindi mangamoy ang ebs…iiri palang ako ay biglang VAVAVOOOM!!! WRAAAKKKKK!!!! SPRAAAAKKKK!!!! sabog din ang ebs ko, parang atomic bomb, walang ka-effort effort na nailabas ko ang ebs na ilang minuto ng simisirko at nagwawala sa loob ng tiyan ko, twice ko pa ngang fina-lush kasi hindi makuha sa isang pindot lang. Hilong hilo pa din ako pagkatapos ng trahedya, medyo natatawa din ako sa nangyari “GSM Premium pala ah…Banayad, madaling inumin…potah muntik ko ng ikamatay!!!” agad akong naghugas at naghilamos para ma-refresh naman ako. Umakyat na ako upang mag-punch at dumeretso ako ng opisina…as usual super late ako!